Kontakt ze zwierzętami w moim życiu trwał i trwa..., a konie i psy zajmują w nim szczególne miejsce.
      W wyborze ras kierowałam się zawsze względami użytkowymi i tym razem tak było. Po odejściu za „ tęczowy most” mojej Norty ( owczarek niemiecki ), długo, bo aż trzy lata, szukałam rasy, która spełniłaby moje oczekiwania. Musiała to być rasa przede wszystkim stróżująca i taka, która nie dawałaby odczynu alergicznego u mojego syna uczulonego na psią ślinę.

      Po długich analizach, myszkowaniu po stronach www, wyselekcjonowałam Mastifa Tybetańskiego. Przez prawie dwa lata śledziłam losy polskich i zagranicznych hodowli, jeździłam na wystawy jako obserwator, i co mnie najbardziej na nich zaskoczyło? To, że będąc między nimi, nie odczuwało się nieprzyjemnego, psiego zapachu, była wśród nich cisza ( zero szczekania ), nietypowe zjawisko na wystawach, emanowało z nich dostojeństwo, opanowanie i to COŚ, co nie pozwalało oderwać od nich wzroku.
Nareszcie nadszedł czas na zamieszkanie z nami suczki ELCZI, przywiezionej z czeskiej hodowli NARPO RANSI. No i zaczęło się.

      Nigdy nie myślałam, że można się tak uzależnić od psa, a od rasy, to już w ogóle było dla mnie nie do pomyślenia.

      W moich uszach pobrzmiewa mi ciągle zdanie, które usłyszałam od pewnej hodowczyni: „KTO MA MASTIFA JEDNEGO, CHCE MIEĆ NASTĘPNEGO”.

      Myślę, że jest to „ okrutna” prawda, której nie wyprze się żaden hodowca, ani właściciel TM.
      Te psy potrafią opętać człowieka, który już nie myśli racjonalnie, zadurza się w nich po uszy, a stan ten jest nie do wyleczenia.

      Dlatego, w związku z tym stanem, pojawił się w naszym domu z czeskiej hodowli SUNDARI pies HUTUKTU, w domu SANTI.

Może się okazać, że to nie koniec.